Marjan Slachtoffer Medische Fout

De Operatie

Ik had al jaren last van mijn rechterknie. Artrose, slijtage door een leven als postbode. Lopen deed pijn. Traplopen was een marteling. Mijn orthopeed adviseerde een knie arthroscopie - een kleine ingreep, minimaal invasief, snelle recovery. "U bent binnen twee maanden weer aan het werk," zei hij.

Ik ging vol vertrouwen de operatie in. Mijn vrouw Els bracht me naar het ziekenhuis, gaf me een kus. "Tot straks," zei ze. Ik dacht dat dit de oplossing zou zijn voor mijn pijn. Ik had geen idee dat het nog veel erger zou worden.

De operatie duurde langer dan gepland. Toen ik wakker werd in de verkoeverkamer, voelde ik meteen dat iets niet klopte. Mijn been voelde vreemd. Slap. Ik probeerde mijn tenen te bewegen - niets. Mijn voet te draaien - niets.

"Dit is normaal na anesthesie," verzekerde de verpleegkundige me. "Het gevoel komt terug." Maar het kwam niet terug. Uren gingen voorbij. Mijn been bleef slap, gevoelloos. Ik begon me zorgen te maken.

Wat Er Mis Ging

De volgende dag kwam mijn orthopeed langs. Hij leek gespannen. "Er is tijdens de operatie een complicatie opgetreden," begon hij voorzichtig. Een complicatie. Wat een woord voor een ramp.

Blijkbaar had hij tijdens de operatie per ongeluk een zenuw beschadigd - de nervus peroneus, de zenuw die mijn voet en onderbeen aanstuurt. Het was een fout, hij gaf het toe. "Dit gebeurt zelden, maar het kan," zei hij. Alsof die statistiek mij zou helpen.

Ik was in shock. Ik was gekomen om mijn knie te laten repareren. Nu had ik niet alleen nog steeds een slechte knie, maar ook een verlam onderbeen. Ik kon mijn voet niet meer bewegen. Lopen was vrijwel onmogelijk zonder een spalk.

Els barst te in tranen uit toen ze het hoorde. "Maar hoe kan dit?" bleef ze maar vragen. De orthopeed had geen bevredigend antwoord. "Soms gebeuren dingen," zei hij. Maar dit had niet mogen gebeuren. Dit was geen "ding" - dit was een fout.

De Nasleep - Medische Complicaties

Ik moest leren lopen met een voet die niet werkte. Een voetorthese, een beugel die mijn voet omhoog hield zodat ik niet struikelde. Fysiotherapie om de spieren die nog wel werkten te versterken. Het was frustrerend, vernederend, vreselijk.

Mijn werk als postbode was voorbij. Ik kon geen 20 kilometer per dag lopen met een verlamde voet. Mijn werkgever probeerde me om te scholen naar sorteerwerk, maar zelfs langer staan was zwaar. Uiteindelijk moest ik met arbeidsongeschiktheid.

Het ziekenhuis bood hulp aan - verdere behandeling, nog meer fysiotherapie, zelfs de optie van een zenuwoperatie. Maar die laatste had maar 30% kans op verbetering en kon dingen erger maken. Ik wilde geen tweede kans aan ditzelfde ziekenhuis geven.

De Strijd voor Erkenning

Het ziekenhuis erkende dat er een fout was gemaakt. Dat was tenminste iets. Maar hun aansprakelijkheidsverzekeraar was een ander verhaal. Ze probeerden de fout te minimaliseren. "Zenuwschade is een bekend risico van deze operatie," schreven ze. "Patiënt is geïnformeerd over risico's."

Ja, ik was geïnformeerd over risico's. Minimale risico's bij een routineoperatie. Niet dat de chirurg een fout zou maken die mijn been zou verlammen. Daar was een verschil tussen een theoretisch risico en een praktische fout.

Ik voelde me machteloos tegen een groot ziekenhuis met dure advocaten. Maar Els liet me niet opgeven. "Ze hebben een fout gemaakt. Ze moeten daarvoor betalen," zei ze vastberaden. We zochten een advocaat gespecialiseerd in medische aansprakelijkheid.

Medische Expertise

De advocaat, een scherpe vrouw genaamd Miriam, schakelde onafhankelijke medische experts in. Een orthopeed en een neuroloog beoordeelden mijn dossier, de operatieverslagen, de MRI-scans. Hun oordeel was duidelijk: dit was geen normaal risico. Dit was een technische fout.

De zenuw had niet beschadigd moeten worden bij deze routine ingreep. De chirurg had ofwel niet goed opgelet, ofwel een verkeerde techniek gebruikt. In beide gevallen was het afwijken van de professionele standaard - oftewel: medische aansprakelijkheid.

Met deze expertises veranderde het gesprek. Dit was niet langer een "vervelende complicatie" maar een aanwijsbare fout met blijvende gevolgen. De verzekeraar moest wel serieus onderhandelen.

De Juridische Procedure

Medische aansprakelijkheidszaken duren lang. Zeer lang. We dienden de claim in begin 2024. Het duurde een jaar van heen en weer expertise, tegenexpertise, onderhandelingen. Het was uitputtend.

Het ziekenhuis probeerde aanvankelijk te onderhandelen met een schikking inclusief zwijgclausule. Ze wilden me betalen om stil te zijn over de fout. Miriam adviseerde te weigeren. "U heeft het recht om uw verhaal te vertellen," zei ze. We wezen het af.

Uiteindelijk, na veel druk en het dreigement van een rechtszaak, schikten we zonder zwijgclausule voor € 285.000. Dit dekte mijn verlies aan verdiencapaciteit tot mijn pensioen, medische kosten, aanpassingen in huis en auto, en smartengeld.

Leven met de Gevolgen

Het geld geeft me mijn been niet terug. Ik zal voor de rest van mijn leven een brace moeten dragen. Lopen zal altijd moeizaam zijn. Rennen, wandelen in de natuur, simpele dingen die ik vanzelfsprekend vond - ze zijn voorbij.

Maar de schadevergoeding geeft me wel financiële zekerheid. Ik hoef me geen zorgen te maken over mijn vervroegde pensionering. Ik kan de medische hulpmiddelen betalen die ik nodig heb. Els hoeft niet fulltime te werken om ons te onderhouden.

Wat moeilijker te herstellen is, is mijn vertrouwen in de gezondheidszorg. Ik was altijd iemand die artsen respecteerde, hun oordeel vertrouwde. Dat vertrouwen is beschadigd. Ik twijfel nu, stel vragen, vraag second opinions. Misschien is dat niet slecht.

Wat Ik Geleerd Heb

Artsen zijn mensen. Mensen maken fouten. Maar als die fouten je gezondheid blijvend schaden, hebben ze verantwoordelijkheden. Medische aansprakelijkheid bestaat niet voor niets. Het is geen aanval op artsen - het is bescherming voor patiënten.

Als je vermoedt dat er een medische fout is gemaakt: zoek direct juridische hulp. Deze zaken zijn complex, technisch, moeilijk. Je hebt een gespecialiseerde advocaat nodig die de medische kant begrijpt én de juridische kant beheerst.

Verzamel al je medische documentatie. Alles. Operatieverslagen, ontslagbrieven, correspondentie. Als het ziekenhuis weigert je volledige dossier te geven, dring dan aan. Het is jouw recht als patiënt.

Laat je niet intimideren door grote ziekenhuizen en verzekeraars. Ze hebben middelen, ja. Maar jij hebt de waarheid. En met de juiste hulp wint de waarheid.

En accepteer geen zwijgclausules. Jouw verhaal verdient gehoord te worden. Misschien helpt het andere slachtoffers om hun stem te vinden. Dat is waarom ik mijn verhaal deel.