Piotr's Werkongeval

Een Doorsnee Werkdag

Ik begon die dag om 6 uur 's ochtends, zoals altijd. Mijn taak was het laden en lossen van vrachtwagens, het orderpicken met de heftruck, het standaard magazijnwerk. Ik deed dit al zo lang dat het automatisch ging. Misschien té automatisch.

Rond 10 uur kreeg ik opdracht om een pallet vanaf drie meter hoogte te halen. De stellage was oud, al jaren in gebruik. Ik had wel eens gezien dat bouten los zaten, had het zelfs gemeld bij mijn leidinggevende. "Komt op de lijst," was het antwoord. Die lijst was kennelijk erg lang.

Ik reed met de heftruck naar de stellage. Toen ik de pallet pakte, hoorde ik een krakend geluid. Voordat ik kon reageren, stortte een deel van de stellage in. Honderden kilo's aan stellingmateriaal en pallets kwamen naar beneden. Ik probeerde weg te rijden, maar het ging te snel.

Een metalen balk raakte mijn linkerschouder en rug. De pijn was onmiddellijk en overweldigend. Ik schreeuwde. Collega's kwamen aanrennen. Iemand belde 112. Ik lag tussen het puin, kon me niet bewegen zonder dat flitsen van pijn door mijn hele lichaam gingen.

In het Ziekenhuis

De ambulance kwam snel. In het ziekenhuis volgden scans en röntgenfoto's. De diagnose was ernstig: drie gebroken ribben, een ontwrichte schouder, beschadiging aan mijn wervelkolom, en ernstige kneuzingen. Ik moest worden opgenomen.

Mijn vrouw Marlies kwam zo snel ze kon. Toen ze me zag liggen, verbonden en aangesloten op infusen, brak ze. We hebben drie kinderen, een hypotheek, rekeningen. Ik was altijd de kostwinner. Wat nu?

De eerste dagen waren een waas van pijn en medicatie. Maar toen kwam de veiligheidsinspectie van het bedrijf. En later de arbeidsinspectie. Er werd gefotografeerd, gemeten, genoteerd. Het bleek dat de stellage al jaren gekeurd had moeten worden. Dat was nooit gebeurd.

De Reactie van Mijn Werkgever

Wat me het meeste kwetste, was de reactie van mijn werkgever. Geen bezoek in het ziekenhuis. Wel een brief van HR waarin stond dat ik "de veiligheidsvoorschriften had moeten volgen". Alsof het mijn fout was dat hun stellage niet was onderhouden.

Collega's vertelden me later dat het bedrijf direct begon met beschadiging van bewijs wegwerken. De stellage werd vervangen, rapporten werden aangepast. Ze probeerden het te laten lijken alsof ik fout had gehandeld.

Ik voelde me verraden. Vijfentwintig jaar loyaal werken, overuren draaien, weekenden werken als dat nodig was. En nu werd ik behandeld als een probleem dat moest worden opgelost.

Het Lange Herstel

Na twee weken mocht ik naar huis. Maar thuis zijn betekende niet genezen zijn. Ik kon me nauwelijks aankleden. Douchen was een marteling. En slapen? Alleen in een rechte stoel lukte dat enigszins.

De pijn was constant aanwezig. Pijnstillers hielpen wel, maar maakten me ook wazig en moe. Ik zag mijn kinderen naar school gaan terwijl ik op de bank lag. Ik zag Marlies zich zorgen maken over geld, terwijl ik niets kon doen.

De fysiotherapie begon na vier weken. Mijn schouder was zo stijf dat elke beweging pijn deed. De therapeut was eerlijk: "Dit wordt een lange weg. En misschien kom je niet 100% terug." Die woorden bleven hangen.

Na drie maanden kwam de bedrijfsarts. Zijn oordeel: ik was niet in staat terug te keren naar mijn oude functie. Het fysieke werk was te zwaar. Ik moest worden omgeschoold of aangepast werk krijgen. Mijn werkgever deed geen van beide.

Juridische Strijd

Ik wist dat mijn werkgever aansprakelijk was. De arbeidsinspectie had een rapport opgesteld dat duidelijk de nalatigheid aantoonde. Maar het bedrijf wilde niets weten. Ze boden me € 5.000 "coulance" aan als ik een vaststellingsovereenkomst zou tekenen. Gelukkig kreeg ik goede begeleiding als bedrijfsongeval slachtoffer, want alleen had ik dit nooit aangekund.

Vijfduizend euro. Voor een carrière die voorbij was. Voor blijvende pijn. Voor maanden zonder inkomen. Het was een belediging.

Via de vakbond kwam ik in contact met een gespecialiseerde advocaat. Hij had ervaring met arbeidsongevallen en aansprakelijkheid van werkgevers. "Dit is een duidelijke zaak," zei hij na het lezen van het dossier. "Ze waren nalatig en dat is bewezen."

We dienden een claim in voor volledige schadevergoeding: medische kosten, verlies aan verdienvermogen, smartengeld, toekomstige zorgkosten. Het bedrijf wees alles van de hand. We moesten naar de rechter.

De Rechtszaak

De rechtszaak duurde acht maanden. Acht maanden van onzekerheid, van stress, van gevoel tegen een groot bedrijf met dure advocaten te vechten. Maar we hadden de waarheid aan onze kant.

Het rapport van de arbeidsinspectie was vernietigend voor het bedrijf. Verklaringen van collega's ondersteunden mijn verhaal. Medisch deskundigen bevestigden dat ik blijvende beperkingen zou hebben. De rechter zag het helder.

Het vonnis kwam in november 2024. De rechter oordeelde dat het bedrijf volledig aansprakelijk was voor mijn schade. Ze werden veroordeeld tot betaling van € 187.000 aan schadevergoeding, plus alle proceskosten.

Toen mijn advocaat me belde met het nieuws, huilde ik. Niet van blijdschap - geld maakt je gezondheid niet terug. Maar van opluchting. Eindelijk erkenning. Eindelijk gerechtigheid.

Mijn Leven Nu

Ik werk niet meer bij dat bedrijf. Dat kon ook niet meer - het vertrouwen was weg. Met de schadevergoeding heb ik een opleiding kunnen doen tot magazijnplanner. Ik werk nu achter een bureau, plan routes en voorraden. Het is anders, maar ik heb weer een doel.

De pijn is er nog steeds. Ik zal waarschijnlijk altijd beperkt blijven in mijn schouder en rug. Maar ik heb geaccepteerd dat dit mijn nieuwe werkelijkheid is. En ik heb de middelen om de zorg te krijgen die ik nodig heb.

Wat me het meeste heeft geholpen is de erkenning. Niet alleen juridisch, maar ook persoonlijk. Ik was niet lui of zwak. Ik was het slachtoffer van nalatigheid. Dat verschil is belangrijk.

Mijn Boodschap

Als je gewond raakt op je werk: het is niet jouw schuld als je werkgever nalatig is geweest. Je hebt recht op een veilige werkplek. Als dat niet gebeurt, heb je recht op compensatie.

Laat je niet intimideren door je werkgever. Grote bedrijven hebben juridische afdelingen die je af proberen te schrikken. Maar er zijn advocaten die voor werknemers vechten. Zoek ze. Gebruik ze.

Documenteer alles. Foto's van de plek, getuigenverklaringen van collega's, medische rapporten. Bewijs is alles in een juridische strijd.

En wees niet bang voor een rechtszaak. Ik was dat wel. Maar achteraf ben ik blij dat we hebben doorgezet. Rechters zien door corporate smoesjes heen. De waarheid wint.

Je verdient beter. Laat niemand je anders vertellen.