Jaap viel van Hoogte

Die Dag

Het was een dinsdag, weer prima, klus bij een nieuwbouwproject. We waren met drie man een plat dak aan het afwerken. Ik deed dit werk al 28 jaar. Ik kende de risico's, ik wist hoe ik veilig moest werken. Maar veilig kunnen werken vereist ook veilige materialen.

De dakrand had een valbeveiliging, een reling systeem. Ik leunde ertegen om bij een moeilijk bereikbare plek te komen. Dat had ik duizend keer gedaan. Maar deze keer gaf de reling mee. De bevestiging brak. Ik verloor mijn evenwicht.

Vijf meter val. Het voelde langer. Ik raakte de grond op mijn rug en linkerzij. Het geluid van mijn botten die braken. De pijn kwam later - eerst was er alleen shock. Mijn collega's renden naar beneden, riepen om hulp. Ik kon me niet bewegen.

De Schade

In het ziekenhuis volgde de diagnose: gebroken wervelkolom (L1 en L2), gebroken bekken, gebroken linker pols, gekneusd miltje. Ik moest geopereerd worden aan mijn rug - pinnen en platen om mijn wervelkolom te stabiliseren. De chirurg was voorzichtig optimistisch. "U heeft geluk dat u niet verlamd bent."

Geluk. Ik voelde me niet gelukkig. Ik lag in een ziekenhuisbed, kon me niet bewegen, had ondraaglijke pijn. Mijn vrouw Ria zat naast me, stilletjes huilend. We dachten aan hetzelfde: hoe verder?

Lang Herstel

Zes weken in het ziekenhuis. Dan drie maanden revalidatie. Leren lopen weer, voorzichtig, met een brace om mijn rug. De pijn was constant. Pijnstillers hielpen maar maakten me ook wazig en moe.

De arts was duidelijk: dakdekker zijn was voorbij. Mijn rug kon het fysieke werk niet meer aan. Tillen, bukken, traplopen, uren staan - het was allemaal te zwaar. Op 52-jarige leeftijd was mijn carrière voorbij.

Dat was een klap. Dakdekker zijn was wat ik deed, wie ik was. Ik was trots op mijn vak, goed in mijn werk. En nu was het afgelopen. Niet door pensioen of keuze, maar door een val. Door een gebrekkige reling die had moeten worden gecontroleerd.

De Strijd met de Werkgever

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, verwachtte ik ondersteuning van mijn werkgever. We hadden 28 jaar samengewerkt. Maar in plaats van ondersteuning kreeg ik ontslag. "Om bedrijfseconomische redenen," stond in de brief. Ze wilden van me af.

En over aansprakelijkheid wilde ze niets weten. "De valbeveiliging was goedgekeurd," beweerden ze. Maar later bleek dat de laatste inspectie maanden geleden was, en dat bekende gebreken niet waren gerepareerd. Ze hadden bespaard op veiligheid. Ik had de prijs betaald.

Via de vakbond vond ik een advocaat. Hij verzamelde bewijs: inspectierapporten die ontbraken, interne mails waarin werd geklaagd over veiligheid, getuigenverklaringen van collega's. Het was glashelder - mijn werkgever was nalatig geweest.

Rechtszaak

We dienden een claim in. De werkgever weigerde te schikken, dus het ging naar de rechter. Dat duurde langer dan ik had gewild - anderhalf jaar van onzekerheid. Maar we hadden de waarheid aan onze kant.

De rechter oordeelde dat mijn werkgever ernstig nalatig was geweest. De valbeveiliging was gebrekkig, inspecties waren niet uitgevoerd, klachten waren genegeerd. Volledige aansprakelijkheid. Schadevergoeding: € 325.000 plus arbeidsongeschiktheids uitkering.

Het geld geeft me mijn gezondheid niet terug. Maar het geeft me wel financiële zekerheid. Ik kan niet meer werken als dakdekker. Met die schadevergoeding kan ik omscholen, kan ik mijn huis aanpassen, kan ik de medische zorg betalen die ik nodig heb.

Nieuw Leven

Ik ben nu 54. Ik werk parttime als veiligheidscoördinator in de bouw. Ja, de ironie ontgaat me niet. Maar juist door wat ik heb meegemaakt, kan ik andere werkers beschermen. Ik check valbeveiligingen persoonlijk. Ik neem geen genoegen met "het zal wel goed zijn". Ik heb geleerd dat dat niet genoeg is.

Fysiek ben ik beperkt. Mijn rug zal nooit meer 100% zijn. Ik heb chronische pijn, kan niet lang staan of zitten, kan niet tillen. Maar ik functioneer. Ik heb een doel. Ik help anderen veilig te blijven.

Ria en ik hebben het overleefd. Het heeft ons huwelijk getest - financiële stress, mijn depressie, rolveranderingen. Maar we zijn er samen doorgekomen. Ze is mijn rots geweest.

Mijn Boodschap

Vallen van hoogte is één van de meest dodelijke arbeidsongevallen. Als je het overleeft, ben je vaak blijvend beperkt. Werkgevers hebben een absolute plicht om veilige werkomstandigheden te bieden. Geen excuses, geen besparen op veiligheid.

Als je gewond raakt door onveilige werkomstandigheden: laat je niet intimideren door je werkgever. Ze hebben verzekeringen voor precies deze situaties. Je hebt recht op compensatie. Vecht ervoor.

Documenteer alles. Foto's van de plek, getuigen, interne communicatie over veiligheid. In mijn geval waren oude klachten cruciaal bewijs dat de werkgever wist van problemen maar niets deed.

En voor werkgevers: bespaar niet op veiligheid. Die goedkope reling lijkt een slimme keuze tot iemand valt. Dan betaal je niet alleen schadevergoeding, maar ook boetes, reputatie schade, juridische kosten. En erger: je hebt iemands leven verwoest. Dat is geen prijs waard.